Ik ben weer terug op het honk, terug op deze site. Voor iemand als ik die zo stabiel is als een eeuwenoude eik, is dit wel heel wispelturig. Van persoonlijke blog, naar Substack, en weer terug.
Substack bleek het toch ook niet helemaal te zijn. Ik dacht eigenlijk dat op een platform actief zijn, waarin het vooral draait om schrijven (nieuwsbrieven), dat zoiets inspirerend zou werken.
Maar dat bleek niet het geval. Het werkte juist averechts.
Op een platform waar zoveel stemmen zijn, de één nog beter en leuker dan de ander (want, er zijn echt een boel mensen actief met erg interessante nieuwsbrieven), vond ik het best moeilijk om óók wat te publiceren, om ook een geluid te laten horen, want alles was ruk en bagger wat ik schreef. Dus wat deed ik: ik schreef niets.
Substacks is ook een sociaal medium, waarbij likes en comments gegeven kunnen worden. Dat kan voor zowel korte berichtjes, als voor langere artikelen. En ik zou wel stoer willen doen, en zeggen dat likes mij niet uitmaken, maar dat is niet zo. Ik heb jaren geleden, en recentelijk weer opnieuw, geconcludeerd: ik wil leuk gevonden worden. Er zijn duizenden Nederlanders actief op Substack, als je het al voorzichtig zou nemen, en al die duizenden mensen zijn dus potentiële likes. Dus als je geen likes krijgt, word je potentieel door duizenden mensen niet leuk gevonden.
En dat drukt zwaar op iemand die leuk gevonden wil worden. En ja, natuurlijk kan ik dit verstandelijk wegredeneren, maar zo is nu mijn conclusie, likes zitten op een dieper gevoelsniveau. Likes hebben niet met het hoofd te maken, maar met het hart.
Op mijn eigen blog heb ik ook een ‘like’-knop. Geen idee hoe ik eraan kom; het schijnt een plug-in te zijn. Ik denk dat het bij het thema hoort dat ik (eigenlijk een ander) installeerde. Ik kan ook niet zien wie liket, en ik heb ook aan de achterkant van mijn site nog nooit een plek gevonden waar ik die ‘likes’ kan beheren.
Elk likeje op deze site voelt bijzonder. Als een aardig hoofdknikje. Zo’n gebaar dat je weleens aan iemand geeft als je niet echt iets wil zeggen, maar toch een moment van erkenning wil geven. Zo van, ik zie jou. Subtiel, makkelijk en vriendelijk. Dus daar waar op Substack elke like voelde als 9999 likes te weinig, voelt op mijn blog elke like als een cadeautje, als een extraatje.
Op een platform als Substack kreeg ik ook steeds sterker het gevoel dat ik mee moest doen met de manier van doen om gelezen te worden. Dat ik een thema moest hebben om over te schrijven, dat het in de vorm van een nieuwsbrief moest zijn, dat het vooral tips of opsommingen moesten zijn, dat het niet te lokaal kon zijn. Hier op deze blog valt dat allemaal van me af. Hier ben ik het gewoon, die dingen schrijft die ik leuk vind. Ik kan niet zien wie liket, ik heb geen idee hoeveel mijn blog gelezen wordt, en dat voelt veel beter.