Na ons eerste (solo) zeildebacle moesten we toch weer de moed vinden om opnieuw het water op te gaan. Maar, bij zeilen draait alles om vooruit plannen, dus we hadden nu Klaas Post op speed dial staan, mocht het weer misgaan. 1x het Urkerland halen is wel genoeg.
Na een dag of wat na het knrm-incident vonden we dat het nodig was om weer opnieuw te moeten gaan zeilen. Anders zouden we nooit meer gaan. Veel beter dan de eerste keer keken we nu naar de windkracht. En ons plan was nu: haven uitvaren, boot voor anker, zeilen op, zeilen neer, anker ophalen, en weer terug.
Dit deden we terwijl de hele zeilvereniging in ‘ut ukkien’ zat, en met veel belangstelling volgde wat we deden. (‘Ze zitten weer te knaken,’ was de samenvatting geloof ik.)
We kwamen terug de jachthaven in, (nog steeds niet gezeild), maar blij met de babystapjes die we gemaakt hadden. Iemand van de zeilvereniging kom het denk ik niet langer aanzien dat we nog steeds niet gezeild hadden, en bood ons zeilles aan. Halleluja.
Comments are closed.