Aaltine Hoekstra

Aaltine Hoekstra

10 Posts Back Home

Optocht

Divers

Gister met de opening van het culturele seizoen van scab liepen we met de aanwezigen van de ene locatie naar de andere locatie, onder leiding van een gids, en voorop liepen twee participanten van het project begeleidend op trommels te slaan.

We waren een bijzonder gezelschap, want door de stromende regen liep een lange sliert mensen onder tromgeroffel door het oude dorp.

Omstanders vroegen zich ook af wat wij eigenlijk deden. Meerdere malen werd een coronaprotest geopperd, of een andersoortig protest, of iemand dacht misschien toch een avondvierdaagse?

Bij de botterskuur werd onder leiding van theatervormgever Rob muziek gemaakt met mensen met een beperking. Rob heeft binnen zijn project geprobeerd het geluid van Urk te vangen.

Na afloop werd aan één van de deelnemers gevraagd: ‘En hoe groos ben je op deze uitvoering?’

‘Ja, ik ben erg lang.’

Het was een mooie avond.

Rood

Divers

Gister was ik namens een samenwerkingsverband op een bedrijfsbezoek.

Een flitsende, salesachtige kalende accountmanager leidde ons rond door het productiegedeelte van het bedrijf.

Enthousiast vertelde hij over het kleurensysteem dat ze hebben om werknemers in te delen: rood, blauw en groen. Rood staat voor onderaan de ladder, veel fouten maken, niet zelfstandig mogen werken, enz. Dus voor slecht als je het mij vraagt. Sowieso brengt ‘rood’ dat soort associaties ook met zich mee.

Ik: ‘dat is toch heel raar om zo je werknemers in te delen? Daar spreekt toch helemaal geen vertrouwen uit?’ (Terzijde: het is lastig voor dit bedrijf om zich personeel te vinden, en het verloop is hoog. Joh!)

Onze gastheer begon wat te stamelen en halfslachtig het systeem te verdedigen, en eindigde met: we zijn best wel een mannenbedrijf, met competitie, en niemand wil rood zijn.

Nou, ik zou er niet eens willen werken.

Urkers

Divers

Nu ik sinds een aantal maanden op Urk werk, hoor ik vooral van vreemden dat Urkers zo direct zijn. Dat je weet wat je aan ze hebt, ofzo. En dat zijn dan de vreemden (sorry, ik blijf het een leuk woord vinden) die wel lekker op Urk – op het gebied van werk dan – kunnen aarden.

In eerste instantie nam ik dat aan met een soort bereidheid die ik altijd heb als mensen beweringen uiten.

Maar het klopt volgens mij niet. Ten eerste kan die directheid van Urkers soms eerder toegeschreven worden aan het feit dat sommigen niet ruim in hun woorden zitten. Ten tweede, ik denk dat het meer met iemands persoonlijkheid te maken heeft of je direct bent of niet.

Urkers confronteren elkaar amper. Niet voor niets klinkt het adagium de laatste jaren overal ‘praat met elkaar’ en ‘maak gevoelens bespreekbaar’.

Lesje geleerd

Divers

De manier waarop ik denk, interpreteer en verwachtingen heb, betekent bij lange na niet dat dat ook voor een ander geldt.

Die les leerde ik gister.

En dan heb je nog lafbekken die gewoon hun waffel houden.

Die les leerde ik ook gister.

Ik heb een paar vragen voor je

Divers

Ik lees momenteel een heerlijk boek: ik heb een paar vragen voor je van Rebecca Makkai. Het is een soort ‘whodunnit’, (wit populair kostschoolmeisje wordt vermoord en de zwarte docent wordt veroordeeld – maar klopt dat wel?) maar eigenlijk is het verhaal veel meer dan dat. Vooral ook omdat Makkai met haar verhaal de tijdsgeest probeert te vangen. En dat doet ze best knap vind ik.

Zo is één van de zijsporen dat een (witte) student worstelt met de vraag of zij in haar (schoolopdracht) podcast mag proberen te achterhalen wie de echte moordenaar is. Mag een wit persoon het verhaal van een zwart persoon vertellen? Of ben je dan bezig met het procedé van ‘wit persoon wil de held spelen in een zwart verhaal’?

Ander zijspoor is dat de man van de hoofdpersoon wordt beschuldigd van me-too-achtige praktijken, en dat de hoofdpersoon het voor haar man opneemt, op Twitter, niet omdat ze zich niet bewust is van alle dynamieken die meespelen, maar gewoon omdat haar man een onhandige klunzige versierder is.

Normaal lees ik in kranten of via andere media opiniërende of beschouwende stukken over dit soort thema’s. Maar Makkai heeft deze thema’s in een roman vervat, met personages die (goed) tot leven zijn gewekt, en dan is de werkelijkheid toch een stuk gelaagder en complexer dan een opiniërend artikel in één of ander medium doet laten geloven.

Zie mij

Divers

Kiek moe, kiek moe, kiek kiek kiek! Dagelijks heb ik wel een enthousiast kind dat roept ‘kijk kijk kijk’ vaak op een moment dat het me net even niet uitkomt. Bijvoorbeeld omdat ik bezig ben met koken, net even een krantje lees, of aan het auto rijden ben.

Voor degenen voor wie dit ‘kijk kijk kijk kijk’ bekend voorkomt, weet ook dat het niet stopt. Er móet gekeken worden. Of in ieder geval gereageerd.

Het liefst onderbreek je je eigen bezigheden natuurlijk om te kijken naar iets wat je steil achterover doet vallen van verbazing. Helaas is dat vaak niet het geval: het in de lucht gooien van een stokje, een koprol die ergens halverwege stokt, een vaag robloxfilmpje waar ik niets van snap. Kijk moe, kijk moe, kijk moe, o nee, foutje, wel blijven kijken hè!

Ik las ooit eens ergens: ‘vervang het kijk naar mij door zie mij. Dat andere woordje maakt een wereld van verschil. Zien in plaats van kijken.

Moe

Divers

Gister schreef ik over een irritatie, vandaag iets over een vermoeidheid: ik word er zo moe van dat alles – apps die je gebruikt, sites die je bezoekt – er op gericht is om je telkens méér te laten kopen.

Zelfs Vinted, wat in principe natuurlijk een mooi initiatief is, heeft allerlei maniertjes ingebouwd die je triggeren iets te kopen waarvan je eerst niet het gevoel had dat je het nodig had.

Het feit dat je weet dat je beïnvloedt wordt, en er toch ook niet helemaal tegen bestand zijn; dat vermoeit me.

Niet me, niet mezelf, en niet ik.

Divers

Ik wilde eigenlijk een aflevering van een serie kijken, maar plichtmatig als ik ben, vind ik mezelf hier typend terug.

Wat de laatste tijd hoog in mijn irritatie zit, zijn de continue stroom van berichten die gaan over ‘voor jezelf kiezen’ (en alle varianten daarvan) ‘doen wat jij wil’ ‘je eigen keuzes maken’.

Het is helemaal niet goed om continue dat verhaal te vertellen. Natuurlijk, ik roep ook geregeld ‘en nou ga ik eens lekker doen wat IK wil doen!’ En dan ga ik bijvoorbeeld op onze slaapkamer in m’n ondergoed voor de airco liggen. Een half uur lang. Lekker puh.

Maar dat zijn kleine dagelijkse dingetjes. De boodschap die je een medium opslingert, of in een boek verpakt, moet niet ik, ik, ik zijn. Des te vaker je hoort dat het om jou moet draaien, des te meer je zo’n verhaal gaat geloven.

Wat me dan zo irriteert? Ik denk dat je bedrogen uitkomt. Je gaat jezelf tegenvallen, je gaat jezelf teleurstellen. Als iedereen op zichzelf gericht is, dan zal het voor een ander ook nooit om jou draaien. Dat is eigenlijk zo allenig.

Navigate