Eigenlijk werkt er niets meer verbindend dan meaken over het huishouden tijdens tentenkamp.
Alhoewel, het is niet echt een gesprek of een dialoog, maar eerder een monoloog waarbij iemand tegen iemand vertelt welke routines zij wel/niet heeft, en vervolgens de andere vertelt wat zij wel/niet doet. And i love it.
Waar anders moet je het over hebben terwijl je een week lang ‘s ochtends, ‘s middags en ‘s avonds met elkaar om een tafel zit?
Ik zou het kunnen hebben over hoezeer ik mezelf teleurstel als ik weer kinderachtige dreigementen naar de kinderen uit als ze het bloed onder m’n nagels vandaan halen.
Ik zou het kunnen hebben over hoe ik me soms een ploetermoeder voel, en niet kan loslaten, en niet kan relativeren, en onzinnige verbanden trek.
Ik zou het kunnen hebben over hoe ik me soms een naaktslak voel, en geen schild heb, en dingen niet van me af kan laten glijden.
Hoe opvoeden voelt als een gevangenis, met z’n eeuwige stroom van taken en verantwoordelijkheden, en waaruit je maar niet kan ontsnappen.
Hoe ik eigenlijk niet mag klagen, want hé, kijk eens om je heen, tel je zegeningen eens.
Maar nee, ik eindig met de woorden van Prediker. Alles gaat voorbij, en voor alles is een tijd. Deze dag gaat weer voorbij. En morgen zal ongetwijfeld beter zijn dan vandaag.
Geert wil een bar muscle up kunnen. Dat is zo’n beweging waarbij je aan de rekstof hangt, gracieus een swing maakt en met een vloeiende beweging je omhoog swingt en steunend op je armen eindigt op de rekstok. Dat Geert een clinic volgde van een aantal lessen om de bar muscle up te leren, maar het daarna nog niet kon, dat viel toch een beetje tegen (van de trainer en de begeleiding dan).
Dan zelf maar thuis aan de slag. Er kwam een speelrek in de tuin (voor de kinderen). Als je aan dat rek hangt, gaan je handen pijn doen. Er werden ‘grips’ besteld, magnesiumpoeder voor stroefheid, en tape was ook wel handig voor een goeie grip. Oja, als je oefent, moet dat ook in een speciaal crossfitsportmerk. Korte broek, lange broek, trui voor koude dagen, shirt voor gewone dagen en een hemd voor warme dagen. Sportschoenen voor binnen, sportschoenen voor buiten.
Bij aanschaf van het rek was al duidelijk dat er geen bar muscle up op geoefend kon worden. Gelukkig wilde mijn vader via de VCU wel iets in elkaar lassen om vervolgens te kunnen bevestigen aan het rek. (De rekening voor het materiaal zou later volgen.)
Ai. Gelaste rek hoog. Door de hoogte, miste een bepaalde swing in de zwaai, en werd de bar muscle up lastiger. Elastieken! Met elastieken zou de zwaai makkelijker gemaakt kunnen worden. Bol.com is gewillig, en met een arsenaal aan elastieken moest het goedkomen.
Ai. Toch niet. Met de elastieken werd het niet makkelijker. Een houten kist! Met een kist kon de juiste afstand tot de rektstok bereikt worden, en dan zou er niets meer in de weg staan tot een vloeiende bar muscle up.
Ai. Toch niet.
Maar over een paar weken sta ik beteuterd te kijken als Geert de bar muscle up kan, en ik nog niet.
Het was een jaar of wat geleden, ik zat volop in de kleine kinderen, en het was INTENS. Wat ik toen nodig had, was perspectief, maar ook een manier van denken, of handelen, die me weer wat meer vreugde bracht in de fase waar ik toen in zat.
Zodoende kwam ik uit bij het account van positive parenting, van Ralphie. Waar ik eigenlijk naar op zoek was, was een quick fix, een maniertje, om mezelf, met een vingerknip, te veranderen in een blije positieve moeder. Spoiler: dat bestaat niet.
Ik ben wel blijven hangen bij het account van Ralphie. En algauw klonk het veelvuldig thuis: ‘Ralphie zegt dit’ ‘Ralphie zegt dat’. Ik vond er niet de quick fix, maar wel een lange termijn denken en handelen. Bijvoorbeeld: als je wil dat je kinderen bepaald gedrag vertonen, moet je het benoemen in de toekomst. ‘Ik weet zeker dat Kalle zometeen zich gaat aankleden, want dat kan hij supersnel.’ Of: ‘Rine, niks aan de hand, FG gaat zometeen een snoepje met jou delen, dat weet ik zeker.’ (Dat bij Ralphie álles een spelletje met gekke bekken trekken is, of een familietraditie, dat is me overigens wat te gortig.)
Flashforward naar vandaag. Ik was in onze 10-urige autorit aan het nadenken over ergens mee stoppen. En wanneer is het geoorloofd om te stoppen.
Toen moest ik dus aan mijn goeroe Ralphie denken, die het hier eens over had, als kinderen willen stoppen met een sport bijvoorbeeld. Het kwam hier op neer: als je wil stoppen (met een sport/hobby/wat dan ook), is dat goed, maar niet na een vervelende training, of wanneer het tegenzat of mislukte. Stoppen is prima, maar dan na een training (of wat dan ook) waarin het super ging, en waar je helemaal blij en gelukkig van werd.
Dat vind ik een mooie gedachte. Stoppen op een hoogtepunt, en niet op een dieptepunt.
Geert en ik waren vanmiddag een beetje aan het mijmeren of we nu in onze zeven magere jaren zaten, of in onze zeven vette jaren. We hebben er toch al wel bijna drie cycli opzitten.
Ik keek eens opzij, Geert keek eens opzij, we keken allebei naar beneden, en constateerden al snel dat we niet in onze magere jaren zaten.
Wat wil je zeggen? Wat is je punt? Dat is nog best een moeilijke vraag elke dag. Een onderwerp kiezen, en daar iets coherents over zeggen/schrijven, vind ik tot nog het moeilijkste, nu ik alweer 2 weken elke dag iets schrijf. Elke dag iets schrijven wat boeit, valt niet mee.
Soms kies ik iets, maar als ik het dan teruglees is het behoorlijk saai om te lezen, of onsamenhangend, omdat ik teveel over iets wil zeggen. Soms weet ik het van te voren niet, en begin ik met schrijven, en komt er vrij makkelijk iets op papier. Helaas komt dat niet zo vaak voor.
Lange epistels hoeft, en kan, ook niet elke dag. En dat is ook moeilijk! (vind ik dan) In dat opzicht heb ik weer hernieuwd respect gekregen voor schrijvers.
Misschien is het tijdstip waarop ik momenteel typ – ’s avonds, als sluitstuk van de dag – ook niet het handigste moment. Vaak ben ik uitgeblust, en word ik cynisch, maar dat is toch ook niet de toon die ik elke keer wil aanslaan.
Waarom ik dan toch doorga? Goeie vraag, Aaltine. Ja, dank je wel, Aaltine. Om mezelf op een positieve manier te kwellen. Omdat wie A zegt, ook B moet zeggen. Omdat, moeilijk moet. Dat is mijn punt.
Vandaag hoopte ik toch wat meters te maken in Madame Bovary, het boek dat we lezen met de boekenclub. Ik was in dit boek twee jaar geleden al eens begonnen, maar ergens op een kwart blijven steken. Nu ik weer op een kwart ben aanbeland, snap ik weer waarom het lezen toen zachtjes uitdoofde als een nachtkaarsje.
Halleluja, je zou soms toch willen dat je leven, net als dat van Emma, ook zo ledig was.
Gaandeweg ontwikkelen we een campingliferoutine. Ketchup als lunch? Campinglife. Door ervaring hebben we geleerd dat we ’s ochtends moeten bunkeren, want je weet maar nooit wanneer je op de dag weer kunt eten. Eten is zo’n beetje het thema waar het de hele dag om draait.
Net als hoe iedereen geslapen heeft. Dit is trouwens vooral een thema bij de 35+ groep. Die starten nogal stroef en stram, en met de nodige paracetamollen de dag. Te klein bed, te warm in de caravan, te koud in de tent, matras als een zwart gat, een hellend matras, deken te klein, deken te warm, voeten wel of niet onder de dekens, gekneusde ribben bij het opstaan. Het valt toch allemaal niet mee.
Om 10 uur komen we bij elkaar om ongeveer tot 12.00u te bespreken hoe laat we die dag een activiteit zullen ondernemen, om vervolgens om 13.00u te constateren dat het nu te laat is om wat te doen. Dus gaan we maar het eten voor die avond voorbereiden.
Heerlijk op z’n Urkers hebben we kamp Van den Berg opgezet op de camping. We zijn hier met 10 volwassenen, en 9 kinderen, maar we hebben een caravan, tent en drie chalets met in totaal 32 slaapplekken.
Waar ik verder erg van geniet:
– 1 appje ‘koffie in de tent’ en vanuit alle windrichtingen komen familieleden tevoorschijn ploppen.
– Zwager Hendrik z’n gevleugelde uitspraak ‘eerst een tomaatje, dan een chocolaatje’ (zijn recept om een kleurtje te krijgen).
– Hoe het meisje achter de snackbar dacht dat ze ons niet goed verstaan had toen we 16 frikandellen bestelden.
– Rine die een ‘brokstootje’ deelde met het buurjongetje.
– Afspraakjes als ‘We zien elkaar om 18.00u bij de wasmachines’, zijn geenszins amoreus van aard. Maar echt om te wassen.
– Een safaritent roept allerlei associaties op, maar betekent hier uitkijken op een veld met geiten en ezels. Iehaaaaaa.
– De meesten houden wel van momenten op zichzelf, maar dan heb je Geert die continu, de hele tijd, iedereen bij elkaar wil hebben.
We zijn vandaag bepakt en bezakt aangekomen in de Franse Vendee, voor een weekje. Gister heb ik thuis ongeveer 6km rondgelopen, terwijl ik druk bezig was met schoonmaken, was wegwerken en inpakken.
Opnieuw verbaasde (en beschaamde) ik me erover aan hoeveel spullen ik gewend geraakt ben, om mezelf draaiende te houden.
Voor mijn haar: shampoo, verzorgende spray, fohn, hittebeschermingspray, soms hittebeschermingscreme, krultang, haarlak, soms droogshampoo. Skincare: cleanser, exfoliant, toner, moistuzer. Lichaam: bodylotion, verzorgende olie, bodyscrub. parfum, deodorant. Make-up: bb-cream, soms serum met spf, soms foundation, aparte kwast, transparante poeder, aparte kwast, wenkbrauwgel, highlighter, aparte kwast, iets voor op m’n lippen, mascara. Nagels: cleanser, prep, peel, basecoat, kleurtje, shine.